Apostolische geloofsbelijdenis, een van de oecumenische symbolen uit de vroege kerk.
De belijdenis vindt haar oorsprong in de praktijk van de doop in de tweede eeuw. De grondvorm van het Apostolicum bestaat uit een belijdenis van de drie-enige God, Vader, Zoon en Heilige Geest (triniteit; zie ook: Drie-eenheid), die de dopeling bij zijn doop aflegde. Deze trinitarische structuur heeft het Apostolicum altijd behouden. Wel is het in de loop van de tijd uitgebreid. Dat heeft meestal te maken met het feit dat de kerk zich verantwoordde tegenover dwalingen. Bekend is het zogenaamde Romanum uit de vierde eeuw te Rome. De officiële tekst, de textus receptus, is in de twaalfde eeuw in Rome geautoriseerd. In de Westerse kerk heeft het Apostolicum een blijvende plaats gekregen, zowel in de liturgie als in de confessie en de catechese.
Auteur [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
A. A. van Ruler, Ik geloof (Nijkerk 1968)
E.P. Meijering, Nog te geloven? Moderne gedachten over de Apostolische geloofsbelijdenis (Kampen 1986)
