Complex van uitdagingen en reacties waarin de identiteit van het christendom aan de orde is in het geheel van een zich ontwikkelende wereldsamenleving.
Als het gaat om de groei van de oecumenische beweging in de negentiende en vooral de twintigste eeuw, zijn drie belangrijke fronten te onderscheiden: de zending, de aandacht voor praktisch christendom (sociaal-politiek) en het serieus nemen in de eenheidsdialoog van vragen betreffende geloof en kerkorde. Na een tijd van bloei en grote verwachtingen, vooral samenvallend met de periode van dekolonisatie en wederopbouw, is de oecumenische beweging aan het eind van de twintigste eeuw in een crisis terechtgekomen. Zie ook: oecumene en Wereldraad van Kerken.
Auteur
J.A. Zeilstra [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
