Italiaans voor ‘bij de tijd brengen’; gebruikt om een van de doelstellingen van het Tweede Vaticaans Concilie aan te duiden.
Paus Johannes XXIII kondigde dit concilie op 25 januari 1959 aan om de kerk te vernieuwen en tot een betere verstandhouding tussen de bisschoppen en de bisschop van Rome te komen. Twee citaten uit zijn openingstoespraak op 12 oktober 1962 verwijzen duidelijk naar aggiornamento. ‘Onze taak bestaat niet louter uit het bewaken van deze kostbare schat, als waren we bezeten van het verleden; nee, wij moeten ons geestdriftig en zonder vrees wijden aan de taak die de huidige tijd ons stelt (...) uitgaand van een hernieuwde, serene en kalme aanvaarding van de hele kerkelijke leerstelling in haar volle reikwijdte en detail, zoals we deze aantreffen in het concilie van Trente en Vaticanum I, verwachten apostolische christenen en katholieken in de hele wereld een sprong voorwaarts in leerstellig opzicht en bewustzijnsvorming in steeds grotere trouw aan de authentieke leer. Maar die authentieke leer moet worden bestudeerd en uitgelegd in het licht van de onderzoeksmethoden en de taal van het moderne denken.’
‘Verlicht door het licht van dit concilie zal de kerk naar wij vertrouwen, rijker worden aan geestelijke goederen en, hieruit nieuwe krachten puttend, zal zij onverschrokken de toekomst tegemoet zien, want door een gepaste vernieuwing en een verstandig georganiseerde samenwerking zal de kerk bereiken, dat mensen, gezinnen en volkeren, inderdaad hun zinnen op hemelse zaken zullen richten’.
Auteur
Walter Goddijn [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
Kroniek van de eerste zittingsperiode van het Tweede Vaticaans Concilie (Amersfoort 1963)
