Grieks voor ‘woord van vier letters’, waarmee in de theologie de Hebreeuwse godsnaam wordt bedoeld: JHWH.
Naar joodse overtuiging is het verboden deze naam uit te spreken. In plaats daarvan wordt Adonai (de Heer) gebruikt. Het Nieuwe Testament sluit zich met het Griekse kurios daarbij aan. Dezelfde traditie vindt men in Nederlandse bijbelvertalingen die HEERE of HEER gebruiken. De oorspronkelijke uitspraak van de naam is niet overgeleverd. Het vroeger gebruikelijke Jehova is ontstaan doordat de klinkers van Adonai ten onrechte met JHWH werden verbonden. De meeste onderzoekers zijn van mening dat de uitspraak Jahwè de oorspronkelijke het dichtst benadert.
Respect voor het joodse uitspraakverbod en onzekerheid over de oorspronkelijke uitspraak vormen meestal de achtergrond voor het gebruik van het tetragrammaton als aanduiding van de godsnaam.
Auteur
G. Kwakkel [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
Rob van Houwelingen, ‘Namen van God in het Nederlands’, in: Henk Room e.a. (red.), Naar een nieuwe kerkbijbel (Barneveld 2001)
