Uitdrukking van de Reformatie, die weergeeft dat zij een beweging in de kerk wilde zijn die terugkeert tot de Schrift.
Het sola duidt erop dat men zich ontworstelde aan een kerkelijke traditie van eeuwen, die de Schrift
zelf monddood had gemaakt. De Rooms-Katholieke Kerk verklaarde op het concilie van Trente (1545-1563) dat zij haar geloof grondde op de Schrift én de traditie. Daarmee brak de Reformatie. Wanneer in lutherse en gereformeerde confessies een beroep gedaan wordt op de belijdenissen van de vroege kerk, is dat geen verborgen terugkeer naar het principe: Schrift én traditie, maar wil men daarmee zeggen dat de vroege kerk eenzelfde geloof beleed als de Reformatie, omdat ook zij alleen uit de bron van het Woord putte.
Auteur
W. Verboom [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
C. Trimp, De actualiteit der prediking in het licht van het ‘sola scriptura’ der reformatie (Groningen 1971)
A. McGrath, Christelijke theologie. Een introductie (Kampen 1997)
