Vakgebied binnen de theologische wetenschap waarin de problematiek van de inculturatie en de wisselwerking van evangelie en context wordt bestudeerd, als ook de vragen en uitzichten van de interreligieuze dialoog.
Belangrijke thema’s zijn de fenomenen van de mondialisering van het christendom, van secularisatie, moderniteit en het hermeneutische probleem van de vele tradities. Centraal staan de problemen van identiteit en structuur, die door de ontwikkeling van de moderne wereldsamenleving worden opgeroepen. Het vak heeft implicaties voor vele onderdelen van de theologie, zoals de systematische theologie, kerkgeschiedenis en ethiek.
In de twintigste eeuw heeft de groei van de oecumenische beweging de behoefte opgeroepen aan systematisch wetenschappelijke reflectie op de aan de orde zijnde vraagstukken. Vanaf 1960 is oecumenica onderdeel van het studieprogramma van de theologische faculteiten in Nederland. Na een bloeitijd werd het vakgebied aan het begin van de eenentwintigste eeuw met een afnemende belangstelling geconfronteerd.
Auteur
J. Zeilstra [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
B. Hoedemaker, A. Houtepen en Th. Witvliet, Oecumene als leerproces. Inleiding in de oecumenica (Utrecht/Leiden 1993)
