Richting binnen de theologie die is geïnspireerd door het Tweede Vaticaans Concilie, waarin het accent werd gelegd op de kerk als ‘volk van God’ en als ‘sacrament van het heil’.
Vanaf de vroege Griekse wijsbegeerte de vaste grondhouding van waaruit de mens bekwaam wordt tot het moreel goede handelen en van waaruit hij de bij hem passende handeling op een volkomen wijze en graag tot stand brengt.
Omstreden begrip in theologie en filosofie. We kunnen onderscheid maken tussen moreel kwaad (das Böse) en natuurlijk kwaad (Übel), maar daarmee is het probleem waar het kwaad vandaan komt (unde malum?) nog niet opgelost.
