sacramenten

Officiële veroordeling die een christen uitsluit van de sacramenten en de kerkelijke gemeenschap.

Opvatting die stelt dat een christelijke kerk haar leergezag ontleent aan een ononderbroken lijn die loopt van Christus, over de apostelen tot de tegenwoordige bekleders van het ambt.

Systematisch overbrengen van kennis en kunde vanuit een christelijke visie.

De Engelse nationale kerk, welke zich de voortzetting acht van de rond 200 ontstane christelijke gemeenschap in Engeland, tevens de moederkerk van de wereldwijde Anglicaanse kerkgemeenschap (Anglicanisme).

Rooms-katholiek begrip.

Onuitwisbaar merkteken, een spiritueel zegel (2 Kor. 1:22), ingeprent bij de sacramenten van de doop (bij protestanten), het doopsel, vormsel en priesterschap (bij rooms-katholieken), dat degene die het ontvangen heeft blijvend onderscheidt, op aarde en in de hemel.

Dogmatische uitspraak uit het concilie van Trente, waarmee wordt bedoeld dat de sacramenten werken ‘door het feit zelf dat de handeling verricht is’.

Uitsluiting uit een (kerkelijke) gemeenschap, ook wel ban genoemd, in kerken de strengst mogelijke straf voor handelingen of opvattingen die tegen de kerkelijke leer zijn.

Beweging die het katholieke erfgoed van de anglicaanse kerkgemeenschap benadrukt, met name bisschopsambt, sacramenten, en liturgische gebruiken (vandaar de naam anglokatholicisme).

Tsjechisch hervormer (Husinenec ca. 1371 - Konstanz 6.7.1415)