gemeente

Begrip met twee betekenissen. Kerkordelijk begrip: een officieel verzoek van een kerkelijke gemeente aan een predikant om daar als ambtsdrager aan verbonden te worden (zie beroeping).

De beroeping is het verzoek dat een protestantse kerkgemeenschap doet aan een predikant om aan die gemeente verbonden te worden (zie beroep).

Ritueel in de christelijke kerken. Het samenkomen van gelovigen dient tot eer van God en versterking van het geloof (zie ook: cultus).

Groepering mensen die op Christus betrokken zijn en die door hem geroepen zijn om hem in hun midden present te stellen en hem in de samenleving te representeren.

Deelterrein van de praktische theologie, opgekomen, toen in West-Europa en Noord-Amerika de secularisatie doorbrak en de kerkverlating inzette.

Visie dat de nieuwtestamentische evangeliën niet een zorgvuldige weergave van het leven en de prediking van Jezus bieden, maar in feite geloofsgetuigenissen zijn waarin de schrijvers vanuit hun geloof in de opstanding het leven van Jezus weergeven; zij zouden het geschrevene daarom ook hebben aangepast aan de behoeften van de

Bezielende tegenwoordigheid en kracht van God.

Benaming van de zorg voor de vermogensrechtelijke aangelegenheden van de gemeente of de parochie.

Leiding die zich richt op het functioneren van kerk en gemeente als vierende en wervende geloofsgemeenschap.

Deel van de kerkorde dat uiting geeft aan de verantwoordelijkheid van de leden van een kerk voor het gedrag van hun medechristenen.