engel

Afgeleid van het Latijnse woord engel. Beginwoord van het Latijnse gebed Angelus Domini, de engel des Heren.

Onsterfelijke, door God geschapen geest, genoemd in de heilige Schrift, onder andere in de brieven van Paulus.

Naar vrome traditie een door God aangewezen engel die waakt over een persoon of groep.

Men spreekt ook wel van beschermengel. De traditie is al te vinden bij sommige kerkvaders. De feestdag der engelbewaarders valt op 2 oktober. 

Auteur

Gebeurtenissen uit het leven van Maria, ter overweging tijdens het bidden van de rozenkrans.

Zie: Engel

Naam voor de duivel. Lucifer (lichtdrager) is de vertaling in de Vulgaat van het Hebreeuwse woord voor de Morgenster (Venus).

Op basis van Jesaja 14:12 (‘hoe bent u uit de hemel neergestort, Morgenster’) hebben de kerkvaders geconcludeerd dat het hier moest gaan om een gevallen engel, een duivel derhalve.

Auteur

Hymne van Maria, opgenomen in het evangelie van Lucas (Luc. 1: 46-55).

Middeleeuwse orde, gesticht door Johannes van Matha en Felix van Valois, eind twaalfde eeuw, de tijd van de kruistochten.

Op zintuiglijke wijze waarnemen van God of engel.

Voorspellend of mystiek beeld dat op bovennatuurlijke wijze wordt waargenomen.