ambt

Openbare betrekking waarin men door de overheid of een andere gezagsinstantie geroepen kan worden.

Begrip uit de bijbel. Van het Griekse apostolos: afgevaardigde, gezondene.

Kerken en groeperingen die hun oorsprong vinden in het werk van de Engelse predikant Edward Irving (1792-1834).

Opvatting die stelt dat een christelijke kerk haar leergezag ontleent aan een ononderbroken lijn die loopt van Christus, over de apostelen tot de tegenwoordige bekleders van het ambt.

Begrip met twee betekenissen. Kerkordelijk begrip: een officieel verzoek van een kerkelijke gemeente aan een predikant om daar als ambtsdrager aan verbonden te worden (zie beroeping).

Publieke aanvaarding die een ambt of roeping in de protestantse kerk tot een feit maakt.

Leidinggevende functie in verschillende christelijke kerken.

Gezalfde, afgeleid van het Griekse woord Christos. Het is de vertaling van het woord messias, een vergriekste vorm van een oorspronkelijk Aramees woord (mesjicha).

Protestants

Een diaken is een dienaar, kerkelijke ambtsdrager die tot taak heeft de ‘dienst van de barmhartigheid’ te beoefenen.

In het Latijn: Verbi Divini Minister (VDM), een wat plechtiger benaming voor predikant, die de nadruk legt op de kerntaak die de reformatie aan het ambt toekende, de verkondiging van het woord van God.