Theoloog (Wormer 28 maart 1927)
Na zijn studie aan de Vrije Universiteit, diende hij als predikant de Gereformeerde Kerk van Lewedorp (1952-1955), Gent (1955-1961) en Curaçao (1961-1966) en was studentenpredikant te Amsterdam (1966-1978) en Leiden (1978-1989). Wiersinga veroorzaakte in 1971 grote opschudding in het orthodoxe deel van protestants-christelijk Nederland met zijn (aan de Vrije Universiteit verdedigde) dissertatie over de verzoeningsleer
(De verzoening in de theologische diskussie, 1971). Hierin bestrijdt hij de klassieke satisfactieleer en verdedigt hij de these, dat de dood van Christus een gevolg is van de zonde en dat mensen door de confrontatie met Christus’ lijden zullen veranderen. In zijn latere publicaties hield Wiersinga zich bezig met de betekenis van het postmodernisme voor kerk en theologie. Een voorbeeld: Op ooghoogte. Portret van een postmodern geloof (2000).
Auteur
Dirk van Keulen [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
L. Dros, ‘Iedereen kent Amsterdam toch? De kwestie Wiersinga in Amsterdam’, in: J.D. Snel, e.a. (red.), En God bleef toch in Mokum (Delft 2000), 495-517
