Predikant (Amsterdam 8 januari 1897 - De Bilt 27 augustus 1980)
Telder was aanvankelijk onderwijzer, maar werd na zijn studie aan de Vrije Universiteit predikant van de Gereformeerde Kerk te Vianen (1925) en Breda (1928). Telder weigerde in 1944 te bidden voor de bekering van K. Schilder en werd daarom geschorst en afgezet. Telder ging mee met de vrijmaking. Hij werd bekend door twee boeken: Sterven… en dan? (1960) en Sterven… waarom? (1963), waarin hij leerde dat de ziel van de gelovige niet meteen na het sterven naar de hemel gaat, maar tot de jongste dag in een tussentoestand verkeert. Daarmee wilde Telder het reformatorisch denken ‘zuiveren van onschriftuurlijke ideeën en voorstellingen’, zoals het platoonse onderscheid tussen lichaam en ziel. Zijn leer werd veroordeeld als in strijd met de schrift en de belijdenis. In 1968 kwam hij zodoende buiten het verband van de Gereformeerde Kerken (vrijgemaakt) te staan en voegde zich later bij de Nederlands Gereformeerde Kerken.
Auteur
W. Bouwman [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
Joh. de Haas, ‘B.Telder’ in: Gedenkt uw voorgangers. V (Haarlem 1989), 220-222
