De Gereformeerde Gemeenten in Nederland (GGN) ontstonden in 1953 als afsplitsing van de Gereformeerde Gemeenten (GG)
In dat jaar werd C. Steenblok afgezet als docent aan de theologische school van de GG. Daaraan was een jarenlange discussie voorafgegaan over de prediking van de beloften en van het aanbod van genade. In 1980 scheurde het kerkverband, waarbij de Gereformeerde Gemeenten in Nederland (buiten verband) ontstonden.
De opvattingen van de GGN kenmerken zich door afkeer van een aanbod van genade dat algemeen en onvoorwaardelijk is, en door een nog sterkere nadruk op de leer van de uitverkiezing, de noodzaak van de doorleving van de ellende en de wereldmijding dan in de GG het geval is.
De GGN hebben circa vijftig gemeenten met ruim 20.000 leden, die gediend worden door een handvol predikanten. Er is correspondentieverband met gemeenten in Noord-Amerika. De GGN hebben een eigen predikantsopleiding, een eigen kerkelijk blad (De Wachter Sions), eigen basisscholen en participeren doorgaans in dezelfde organisaties als de GG.
Auteur
P.L. Rouwendal [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
F. Mallan en L.M.P. Scholten (samenst.), Uit ons uitgegaan (Rotterdam 1978)
P.L. Rouwendal, Het aanbod van genade. Twee studies (Apeldoorn 2002)
