Hervormde vereniging, opgericht in 1865 door G. Groen van Prinsterer, O.G. Heldring en J.J. van Toorenenbergen
Hierin verenigden zich een aantal hervormden die moeite hadden met de toenmalige koers van de Nederlandse Hervormde Kerk. Men koos enerzijds positie tegenover de moderne theologie en het modernisme, anderzijds tegenover de ethische theologie. Men beoogde ‘(...) een Vereeniging, die niet aan de wetenschap en niet aan de consciëntie of het bewustzijn van het individu, maar alleen aan de wettig bestaande belijdenis der Kerk de uitspraak overlaat, over wat in de kerk regt heeft van bestaan of niet.’
Doel was het herstel van de Schrift en belijdenis. Aanvankelijk trachtte zij dit te bereiken door evangelisaties op te richten en evangelisten aan te stellen; later richtte zij zich meer op de reorganisatie van de kerk. Daarbij werd ervoor gekozen binnen de Nederlandse Hervormde Kerk te blijven. Na 1951, toen met de nieuwe kerkorde een belangrijk deel van de doelstelling verwezenlijkt was, richtte de vereniging zich op de ‘innerlijke’ reformatie.
Hun verenigingsorgaan verscheen eerst als De Gereformeerde Kerk, later als Hervormd Weekblad en als tweewekelijkse uitgave Confessioneel.
Auteur
M.J. Aalders [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
