Verdrag van 23 januari 1579 tussen de noordelijke provincies van de Nederlanden, waarin zij elkaar financiële, organisatorische en militaire steun beloofden.
De Unie van Utrecht was een reactie op de kort tevoren (6 januari 1579) gesloten Unie van Atrecht, waarbij de zuidelijke provincies beloofden terug te keren onder het bewind van Philips II. Beide unies verbraken het eenheidsfront van de Pacificatie van Gent, waarin zij op instigatie van Willem van Oranje juist afspraken bij elkaar te zullen blijven. Aangezien de Unie van Atrecht het behoud van de rooms-katholieke godsdienst tot doelstelling had, kreeg de Unie van Utrecht vanzelf een protestants karakter. Jan van Nassau gaf besliste steun aan dit defensieve verbond, Willem van Oranje pas nadat duidelijk werd dat er geen zuidelijke provincies meer over te halen waren. Het verdrag van de Unie van Utrecht groeide uit tot een belangrijk document dat als een soort grondwet ging fungeren voor de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden.
Auteur
R. Kuiper [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
S. Groenveld en H. Leeuwenberg, De Unie van Utrecht. Wording en werking van een verbond en een verbondsacte (Den Haag 1979)
