Priester en katholiek politicus (Haarlem 24.3.1890 - Nijmegen 9.6.1965)
Leo Beaufort trad in 1910 in bij de orde van de franciscanen (kloosternaam Didymus) en werd in 1917 priester gewijd. Studeerde hierna rechten te Amsterdam en promoveerde daar in 1933. Beaufort was van 1924 tot 1930 docent filosofie binnen zijn orde. Publiceerde daarnaast over volkenrechtelijke vraagstukken en sociale kwesties (corporatisme, bedrijfsorganisatie en werkloosheidsbestrijding).
Vanaf 1930 was hij directeur voor het ontwikkelingswerk van het Rooms-Katholieke Werkliedenverbond. Werd in 1937 lid van de Tweede Kamer. Na 1945 was hij Nederlands gedelegeerde bij de Verenigde Naties en vanaf 1947 (buitengewoon) hoogleraar volkenrecht te Nijmegen. Daarnaast was hij vanaf 1954 ook lid van de Europese Commissie van de rechten van de mens. Beaufort bleef in de binnenlandse politiek op de achtergrond een invloedrijke rol spelen, als adviseur van Romme, de leider van de Katholieke Volkspartij (KVP), en vanaf 1948 als lid van de Eerste Kamer. Had in 1952 minister van Buitenlandse Zaken kunnen worden, als het episcopaat geen veto had uitgesproken.
Auteur
J. Bosmans [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
J. Schneider, ‘Beaufort, Leo Josephus Cornelis’, in: Biografisch Woordenboek van Nederland III, (Den Haag 1989) 35-37
