Katholiek politicus (Geldrop 2.2.1931)
Studeerde rechten in Nijmegen en was daarna werkzaam in de advocatuur, de ambtenarij en de wetenschap. Dries van Agt werd in juli 1971 minister van Justitie voor de Katholieke Volkspartij (KVP) in het kabinet-Biesheuvel en zou dat aansluitend in het kabinet-Den Uyl (1973-1977) blijven. Van december 1977 tot november 1982 was hij namens het Christen-Democratisch Appèl (CDA) ministerpresident van drie achtereenvolgende kabinetten. Vervolgens was hij van 1983 tot 1987 Commissaris van de Koningin in Noord-Brabant en ten slotte ambassadeur voor de Europese Gemeenschap in achtereenvolgens Japan en de Verenigde Staten. Markant politicus, onder meer door zijn archaïsche taalgebruik. Maakte naam door zijn opstelling in gevoelige kwesties als de wetgeving omtrent pornografie en ondernemingsraden, het al dan niet vrijlaten van de ‘Drie van Breda’, de vlucht van oorlogsmisdadiger Pieter Menten en de grondpolitiek, waarover het kabinet-Den Uyl in maart 1977 viel.
Door zijn behoudende standpunten nam de weerzin tegen hem bij de ‘linkse’ partijen alsmaar toe, de Partij van de Arbeid voorop. Zijn opvattingen kristalliseerden zich in 1976 uit in zijn pleidooi voor een ethisch réveil. Al eerder had Van Agt geprobeerd de abortuskliniek Bloemenhove te doen sluiten. Hij schrok er hierbij niet voor terug de discussie op scherp te zetten met verklaringen als: ‘een foetus is geen blindedarm’. Zijn bedoeling met dit ethisch réveil was echter breder, namelijk het benadrukken van het belang van immateriële kwesties. Hij deed dat bijvoorbeeld door het uitspreken van zijn zorg omtrent ‘het verschralen van de medemenselijkheid’. Van Agt wordt daardoor wel beschouwd als de eerste pleitbezorger van ‘normen en waarden’.
Auteur
Peter Bootsma [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
Dieudonnée ten Berge, Sapristi Van Agt (Amsterdam 1981)
Peter Bootsma en Willem Breedveld, De verbeelding aan de macht. Het kabinet-Den Uyl 1973-1977 (Den Haag 1999)
