Romanschrijfster; pseudoniem van Willemina Vermaat (Zetten 14.5.1873 - Blaricum 20.3.1967)
Ze werd beïnvloed door Blumhardt: er is hoop voor alle mensen, want de Heer is waarlijk opgestaan. Lijden en vrijwilligerschap zijn de belangrijkste thema’s van haar leven en haar ruim dertig romans en verhalenbundels. In romans als De lichte nacht (1928) en De kruisboom (1931) wordt lijden positief omgebogen wanneer men vrijwillig de nood van een ander helpt dragen.
In Gods gevangene (1923) verdedigde ze, als eerste christelijke schrijver, de homofiel. In dit verband trad ze ook op als beschermster van Willem de Mérode. Op hoge leeftijd publiceerde ze haar laatste roman Als het dode hout gaat zingen (1962). Haar werk is piëtistisch geschreven en bevat vele impressionistische natuurbeschrijvingen van haar geliefde Veluwe. Van 1991 tot 2002 bestond een Wilmastichting, die het huisorgaan Wilmare uitgaf en jaarlijks in Wilma’s woonplaats Beekbergen een Wilmaherdenking belegde.
Auteur
Hans Werkman [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
Niek van der Heide, Mijn voeten hebben Zijn spoor gevolgd. Leven en werk van de schrijfster Wilma (Leiden 1992)
Wilma, Het heilig wonder van mijn leven (Amsterdam 1953, Leiden 1993 2e druk)
Zie ook
Wilma (2008)
.jpg "Wilma (Willemina Vermaat).jpg")