Italiaans schilder, eigenlijke naam: Raffaello Sanzio (Urbino 6.4.1483 - Rome 6.4.1520)
In zijn tijd al een veel geroemd schilder, werkte onder andere voor paus Julius II (1503-13). Rafaël schiep een liefelijk madonnatype dat eeuwenlang maatgevend was voor kerkelijke kunst. Hij werkte met assistenten en vermeed artistiek en spiritueel de uitersten van Leonardo en Michelangelo.
Vier wandschilderingen in het Vaticaan (Zaal der ondertekening), vertolken zijn neoplatoonse synthese van christendom en humanisme. Ze verbeelden Poëzie tegenover Gerechtigheid, en Filosofie (De school van Athene) tegenover Theologie (Dispuut over de H. Mis). Goddelijk licht, symbolisch neerdalend, verenigt deze vier menselijke faculteiten. Open loggia’s (galerijen) tonen 52 fresco’s waarin Rafaël oudtestamentische motieven met nieuwtestamentische verbindt. Reproducties van dit beeldprogramma werden uitgegeven als prentenboek (Bijbeltje van Rafaël). Ze beïnvloedden latere kunstenaars, onder wie Rembrandt (De joodse bruid).
Auteur
Willem L. Meijer [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
R. Redig de Campos (red.), Kunstschatten van het Vaticaan (Amsterdam 1975)
Roberto Salvini, De stanze van Rafaël in Vaticaanstad (Alphen aan den Rijn z.j.)
