Schrijver en dichter, een van de Tachtigers (Haarlem 3.4.1860 - Bussum 16.6.1932)
Na studies medicijnen te Amsterdam en psychiatrie in Parijs werd Van Eeden arts te Bussum en psychotherapeut te Amsterdam. Hij debuteerde met een bundel parodieën op de dichtkunst van de negentiende-eeuwse dominees als Cornelis Paradijs. Zijn symbolisch sprookje De kleine Johannes (1887) zou zijn beroemdste werk blijven. Van Eeden geldt als een onevenwichtig maar ook veelzijdig schrijver met boeiend en verrassend werk een toneelstuk naast essays, de psychologische roman Van de koele meren des doods (1900) en lezingen over een betere wereld, zoals hij die in zijn productiecoöperatie Walden te Bussum wilde voorleven. Van Eeden was een idealist die dweepte met (semi-)religieuze stromingen, zoals het spiritisme.
De ontwikkelingen in de Eerste Wereldoorlog en zijn persoonlijke omstandigheden maakten van hem een gedesillusioneerd man, miskend als auteur en hervormer, die ten slotte in 1922 katholiek werd.
Auteur
W.A.M. de Moor [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
J.H.A. Fontijn, Tweespalt. Het leven van Frederik van Eeden tot 1901 (Amsterdam 1990)
J.H.A. Fontijn, Trots verbrijzeld. het leven van Frederik van Eeden vanaf 1901 (Amsterdam 1996)
