Muziekgenre dat vooral figureert in de Anglicaanse kerk en niet alleen kerkelijke, maar ook religieuze muziek behelst.
Hoewel het al vóór 1550 bestond, bepaalde de Anglicaanse kerk het imago ervan. Kenmerkend voor een anthem is sindsdien een kort hymne- en liedachtige melodie, omlijst door een tamelijk eenvoudig polyfoon web. Van meet af aan waren de verstaanbaarheid van de tekst en zingbaarheid voor een breed publiek essentieel. Henri Purcell, de beroemdste componist van anthems uit de barok, is vooral een samenvatter: hij verenigde op persoonlijke wijze bestaande elementen als een rijke harmonie en een groot aandeel voor instrumenten en instrumentale episoden.
De anthems van Händel dragen sterk de sporen van zijn fascinatie voor opera. Samuel Wesley (1766-1837) combineerde de traditionele anthemstijl met de muziek van J.S. Bach. Stanford (1852-1924) en Parry (1848-1918) maakten het anthem tot een onderdeel van de Engelse Renaissance. John Tavener verenigde zijn liefde voor het anthem met die voor de Russisch-orthodoxe muziek en werd daarmee een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de nieuwe spiritualiteit.
Auteur
Emanuel Overbeeke [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
