Oriëntaalse kerkgemeenschap die zich heeft ontwikkeld vanuit het christendom in Edessa (nu Urfa, Oost-Turkije).
Deze kerkgemeenschap is miafysitisch, dat wil zeggen: belijdt ‘één mensgeworden natuur van God het Woord’ in plaats van de tweenaturenleer zoals geformuleerd op het concilie van Chalcedon. Ze werd daarom door de Byzantijnse en westerse kerken aanvankelijk beschuldigd van ketterij. Later zag men in dat een aantal theologische geschilpunten cultureel bepaald waren en zijn de vroegere banvloeken opgeheven. Leider van deze kerk is een patriarch, die resideert in Damascus en de kerk bestuurt in samenwerking met een synode van bisschoppen. De gelovigen (drie miljoen) wonen verspreid over het Midden-Oosten, India, West-Europa en de Verenigde Staten. De taal van de liturgie is het Syrisch, wat oorspronkelijk het Aramese dialect van Edessa was. Deze kerk heeft een uitgebreide theologische en spirituele literatuur voortgebracht, geschreven in het Syrisch en het Arabisch, en gekenmerkt door een aantal originele accenten, bijvoorbeeld op het gebied van de dialoog met de andere kerken, de apologetiek naar de islam en de spiritualiteit.
Auteur
H. Teule [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
Cl. Sélis, Syriens orthodoxes et catholiques (Turnhout 1988)
H. Teule, ‘De syrisch-orthodoxe kerk van Antiochië’ in H. Teule-A. Wessels, Oosterse christenen binnen de wereld van de islam (Kampen 1997) pp. 151-163
