Kerkelijke vergadering. In het gereformeerd protestantisme bestaat deze uit afgevaardigden van de gemeenten in een bepaalde regio, provincie of het hele land.
Men sprak wel van ‘getrapte’ afvaardiging: gemeenten stuurden enkele afgevaardigden naar de classis, de classis vaardigden enkelen af naar de particuliere of provinciale synode, en deze stuurden weer enkelen naar de generale synode. Volgens de kerkorde van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) bestaat de generale synode uit afgevaardigden van de classes. De PKN kent ook een kleine synode, een soort samentrekking of concentratie van de algemene synode.
De Rooms-Katholieke Kerk kende allang diocesane synoden, waarin de bisschop samenkomt met de hele geestelijkheid of een deel ervan, om bepaalde onderwerpen te bespreken of lokale kerkelijke wetten uit te vaardigden. Sinds het Tweede Vaticaans Concilie kent de RK-kerk ook een synode van bisschoppen, onder leiding van de paus en door hem samengeroepen. Op deze wijze wordt de collegialiteit van paus en bisschoppen onderstreept en zichtbaar.
Auteur
K. Runia [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
