Benaming van een protestantse theoloog die tenminste de graad van doctorandus in de theologie heeft, die na een kerkelijk ‘colloquium’ beroepbaar wordt gesteld (zie beroeping) en zich als zodanig aan de gemeenten mag ‘voorstellen’ (van het Latijnse proponere).
De proponent heeft de bevoegdheid om voor te gaan in kerkdiensten, maar mag geen andere ambtelijke handelingen verrichten, dus geen bediening van doop en avondmaal of bevestiging van ambtsdragers of een huwelijk. In de zogenaamde proponentsbelofte die geldend is in de Protestantse Kerk in Nederland wordt onder andere gevraagd: ‘Aanvaardt u de roeping tot de openbare prediking van het evangelie, de bediening van de sacramenten en de herderlijke zorg, en bent u bereid in al het ambtelijke werk te getuigen van het heil in Jezus Christus?’
Auteur
K. Runia [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
