Een vorm van communicatie, waarbij door het uitleggen en toepassen van een bijbelgedeelte, een brug wordt geslagen tussen de woorden van de Schrift en de ervaringswereld van de hoorders.
Wordt beschouwd als de menselijke gestalte van de verkondiging van het woord van God. De preek heeft plaats in de vorm van een monoloog, maar wil dienstbaar zijn aan de dialoog tussen God en de gemeente. Daarom werd zij voor de Reformatie het heilsmiddel bij uitstek. K. Barth typeert de preek als de derde gestalte van het woord van God. In Christus, de eerste gestalte, is het woord van God vlees geworden; in de Schrift, de tweede gestalte, is dit woord opgegaan in mensenwoorden; en in de prediking, de derde gestalte, wordt dit woord vandaag present gesteld.
De klassiek-gereformeerde eredienst kan getypeerd worden als een preekdienst. Deze moet worden onderscheiden van de oecumenisch- protestantse dienst die twee brandpunten kent, Schrift en Tafel, vanouds ook het grondpatroon van de katholieke mis. Calvijn brak met het mistype, maar heeft wel de eenheid van woord en sacrament bepleit. G.D.J. Dingemans maakt onderscheid tussen vier wijzen van preken: de preek als verkondiging, de preek als uitleg, de preek als getuigenis en de preek als interactie of ontmoeting (homilia).
Auteur
Gerben Heitink [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
G.D.J. Dingemans, Als hoorder onder de hoorders. Een hermeneutische homiletiek (Kampen 1991)
C.Stark, Proeven van de preek. Een praktisch-theologisch onderzoek naar de preek als Woord van God (Zoetermeer 2005)
