Hervormd theoloog (Arnhem 24.10.1904 - Amsterdam 25.10.1972)
Gerrit van Niftrik liet zich al in zijn dissertatie Sola fide, de rechtvaardigingsleer in de nieuwere theologie (1940) kennen als een ‘barthiaan’ (zie Karl Barth), al dacht hij anders over de kinderdoop en de volkskerk. In 1946 werd hij gewoon hoogleraar, tevens Nederlands-hervormd kerkelijk hoogleraar aan de Universiteit te Amsterdam. Van Niftrik was actief lid van de Christelijk-Historische Unie (CHU) en genoot gezag binnen de Confessionele Vereniging.
In de jaren zestig, toen Karl Barth naar links opschoof, ging Van Niftrik anders schrijven. Samen met onder anderen W. Aalders schreef hij in 1971 het Getuigenis, als protest tegen de moderne, ‘horizontalistische’, maatschappijkritische theologie. Hij wees de Nederlandse Hervormde Kerk op de betekenis van de belijdenis en de historie als grondslag van de kerk tegenover wat hij zag als vluchtig actualisme. Van Niftrik overleed midden in de discussie, die daarop ontstond. Enkele van zijn belangrijkste geschriften zijn: Een beroerder Israëls. (1948) en Waar zijn onze doden? (z.j. [1969]).
Auteur
H. Klink [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Zie ook
Gerrit Cornelis van Niftrik (2011)
