Literair hoogtepunt van de moderne devotie.
Thomas van Kempen ordende gezegden tot vier boeken, later de Navolging genoemd: 1. Wenken dienstig voor een geestelijk leven, 2. Wenken die op het innerlijk betrekken, 3. Innige aansporing tot de heilige communie, 4. Boek van de innerlijke vertroosting. Deze oorspronkelijke volgorde wordt bijna altijd genegeerd. Aan de veranderde volgorde (1-2-4-3) liggen discussies ten grondslag over het einddoel van de geestelijke weg en daarmee over de eucharistie (geestelijke/sacramentele, waardige/onwaardige, veelvuldige/zeldzame communie, ambtelijk/algemeen priesterschap). Leest men boek 4 vóór 3 (katholiek standpunt), dan wordt ‘innerlijke vertroosting’ ascetisch gekleurd. Leest men boek 4 na 3 (reformatorisch standpunt), dan is ‘innerlijke vertroosting’ de mystieke ruimte, waarin Christus de ziel betrekt in het binnengoddelijke gesprek van vader, zoon en geest.
Auteur
R.Th.M. van Dijk [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
G. Wijdeveld (vert.), Thomas a Kempis, De navolging van Christus (Kapellen; Kampen, 2001 4e druk)
C. Caspers en Th. Mertens (red.), ‘Thomas van Kempen en zijn Navolging van Christus’ in: Ons Geestelijk Erf, 77 (2003) afl. 1-2
