Theoloog (Amsterdam 16.10.1893 - De Bilt 23.1.1982)
Lambertus van Holk studeerde te Leiden en promoveerde daar in 1921 bij K.H. Roessingh op de filosofie van Bergson. Van Holk was sinds 1918 remonstrants predikant (zie remonstrantse broederschap), achtereenvolgens te Schoonhoven, Gouda en Utrecht. Van 1931 tot 1942 en van 1945 tot 1964 was Van Holk hoogleraar te Leiden in de godsdienst-wijsbegeerte, ethiek en encyclopedie van de theologie. Hij was geboeid door Tillich en de Franse existentiefilosofie en waarschuwde al vroeg voor de gevaren van het opkomende nationaal-socialisme. Uit protest tegen de Duitse jodenvervolging nam hij als hoogleraar ontslag. Van juli 1942 tot februari 1944 was hij geïnterneerd in de gijzelaarskampen Haaren (N.B.) en St. Michielsgestel. Van Holk was een links-vrijzinnige theoloog, maar met oog voor de vragen van kerk-zijn, liturgische vormgeving en oecumene. Hij was waarnemer bij het Tweede Vaticaans concilie (1962- 1965) en adviseur van het Pastoraal Concilie van de Nederlandse Kerkprovincie (1968-1970).
Auteur
Karel Blei [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Zie ook
Lambertus Johannes van Holk (2009)
