Gereformeerd predikant en hoogleraar (Leer 8.10.1802 - Groningen 5.12.1886)
Na enkele jaren predikant te zijn geweest te Ulrum, werd De Groot in 1829 hoogleraar te Groningen. Met zijn vrienden J.F. van Oordt en L.G. Pareau vormde hij een theologisch driemanschap dat blijk gaf van grote eensgezindheid in de centrale vragen van de theologie. Met hen en anderen vormde hij de zogenaamde Groninger richting die lange tijd grote invloed heeft gehad op de theologie en de kerk in Nederland.
Zijn theologie vertoont het stempel van een romantische reactie op het rationalisme. Hij ging uit van de waarheid Gods in de persoon van Jezus Christus. Daarbij speelde de gedachte aan de opvoeding der mensheid een belangrijke rol. Zelf heeft hij daaraan bijgedragen door zich in te zetten voor het onderwijs, de Maatschappij tot Nut van ’t Algemeen en de armenzorg. De Groot nam een geheel eigen plaats in tussen modernisme en orthodoxie.
Auteur
M.J. Aalders [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
J. van den Berg, ‘Hofstede de Groot, Petrus’, in: D. Nauta e.a., Biografisch Lexicon voor de Geschiedenis van het Nederlands Protestantisme, II (Kampen 1983), 248-251
J. Vree, De Groninger godgeleerden in hunne eigenaardigheid (Kampen 1982)
Zie ook
Petrus Hofstede de Groot (2008)
