Voorstelling dat de heiligen in de hemel fungeren als voorsprekers bij God, dat wil zeggen dat zij geacht worden de gebeden te versterken die de gelovigen tot God richtten.
Het smeken om voorspraak of danken om verkregen voorspraak – door gebed, processie, bedevaart of het toewijden van heiligdommen – wordt in de oosterse en westerse kerken aangeduid als verering, die niet gelijkgesteld kan worden met aanbidding, die alleen aan God toekomt. In de late Oudheid en meer nog in de Middeleeuwen werden veel heiligen vereerd als patroon of beschermheilige tegen een bepaalde kwaal die vaak iets met hun leven of marteldood te maken had. Zo was de heilige Apollonia, een geloofsmartelares bij wie alle tanden werden uitgetrokken, beschermheilige tegen tandpijn.
Het protestantisme verwerpt de heiligenverering omdat deze geen bijbelse grondslag heeft en omdat de middeleeuwse (en rooms-katholieke) voorstelling van de voorspraak of voorbede der heiligen afbreuk zou doen aan het geloof dat de genade alleen door God wordt geschonken.
Auteur
Charles Caspers [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
Peter Brown, The Cult of the Saints. Its Rise and Function in Latin Christianity (Chicago 1981)
