Duits-Italiaans rijk. Bij de opdeling van het rijk van Karel de Grote in de verdragen van Verdun (843) en Meerssen (870) ontstond Oost-Francië.
Dit gebied omvatte grote delen van Midden-Europa en Italië en stond vanaf de tiende eeuw bekend als het Heilige Roomse Rijk der Duitse Natie. De keizers uit de Ottoonse dynastie (919-1024) breidden hun macht aanzienlijk uit ten koste van de paus, de bisschoppen en de wereldlijke rijksgroten. De Ottonen steunden op de Rijkskerk. In ruil voor trouw werden bisschoppen en abten met grote gebieden en rechtsmacht beleend.
Deze verstrengeling van het wereldlijk gezag en de kerkelijke hiërarchie leidde tot de investituurstrijd die de pausen met de Salische vorsten (1024-1125) uitvochten. In de late Middeleeuwen boetten de Duitse koningen veel macht in aan de rijksvorsten en de vrije steden. De Habsburgers regeerden over het Heilige Roomse Rijk vanaf 1437 tot de opheffing in 1806 door Napoleon.
Auteur
Janick Appelmans [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
F. Heer, The Holy Roman Empire (Londen 1995)
