Plaatsen waar volgens de bijbel Jezus heeft verbleven, golden ten tijde van de vroege kerk al als heilig.
Omstreeks het jaar 172 deed Melito, bisschop van Sardes, verslag van zijn bezoek aan de heilige plaatsen in Palestina; nog bekender is het verslag dat de non Egeria ruim twee eeuwen later maakte van haar pelgrimage. Ook elders waren heilige plaatsen; gewoonlijk betrof het een graf van een martelaar, waarnaar pelgrims togen. Later golden ook kerken of kloosters die beschikten over een of meer belangrijke relieken of over een miraculeus heiligenbeeld, als heilige plaats. Binnen het rooms-katholicisme gelden in ruimere zin ook plaatsen als godgewijd of heilig, die bestemd zijn voor de eredienst of de begrafenis der gelovigen.
Auteur
Charles Caspers [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
Clemens Kopp, Die Heiligen Stätten der Evangelien (Regensburg 1964 2e druk)
Peter Jan Margry & Charles Caspers, Bedevaartplaatsen in Nederland, I-IV (Amsterdam/Hilversum 1997, 1998, 2000, 2004)
