Predikant (Laren 2.10.1888 - Apeldoorn 17.5.1972)
Na zijn theologische studie te Utrecht was hij hervormd predikant te De Meern, Hoogmade en Apeldoorn. In 1917 promoveerde hij op het onderwerp Augustinus’ wetenschapsidee. In 1923 werd hij benoemd tot kerkelijk hoogleraar te Groningen. Tot zijn emeritaat in 1959 doceerde hij er dogmatiek, geschiedenis van de Nederlandse Hervormde Kerk (NHK) en kerkrecht. Haitjema kende een passie voor het herstel van een christelijke cultuur in de lijn van Hoedemaker.
Hij keerde zich tegen de wedergeboortetheologie van A. Kuyper en opteerde voor een Christusbelijdende volkskerk. Als een van de eersten introduceerde hij de theologie van Karl Barth in ons land. In zijn keus voor de methode van de paradox is invloed van Kierkegaard merkbaar. De kersteningsgedachte, die hij deelde met zijn leerling A.A. van Ruler, kreeg gestalte in het Nederlandse Hervormde Verbond tot Kerkherstel en de kerkorde van de NHK van 1951. Belangrijke publicaties van Haitjema zijn Karl Barth (1926) en De nieuwere geschiedenis van Nederlands Kerk der Hervorming. Van gereformeerde kerkstaat tot Christus-belijdende volkskerk (1964).
Auteur
W. Verboom [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
G. Pettinga, Th.L. Haitjema. Een biografische schets (Apeldoorn 1992)
Zie ook
Theodorus Lambertus Haitjema (2009)
