Predikant en cultuurfilosoof (Rotterdam 30.6.1918 - Hattem 18.8.1993)
De Graaff studeerde theologie in Utrecht en promoveerde daar in 1951 op Het schuldprobleem in de existentiephilosophie van Martin Heidegger. Hij was Nederlands hervormd predikant te Well en Ammerzoden (1947), Apeldoorn (1952), Rotterdam (1956) en Hattem (1967). Volgens De Graaff verkeerde de westerse cultuur in een geestelijke crisis, doordat de mens zich had overgegeven aan de wetenschap en de techniek tot afgod had gemaakt (zie afgoderij).
Hij beschreef en analyseerde de crisis, die hij rond het jaar 1000 liet beginnen, in twee boeken: Als goden sterven (1969) en Anno Domini 1000 Anno Domini 2000 (1977). Beide boeken getuigen van een zeer speculatieve visie op de geschiedenis. De Graaffs gedachtegoed vond ingang op de Evangelische Hogeschool. Een conflict in 1990 tussen voor- en tegenstanders op de hogeschool voorkwam dat er een faculteit cultuurwetenschappen werd gesticht, die vanuit De Graaffs visie cultuurhistorisch onderzoek had moeten doen.
Auteur
W. Bouwman [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Zie ook
Frank de Graaff (2009)
