Theoloog (Norg 14.7.1911 - Heemstede 24.4.1991)
Hij studeerde van 1929-1935 te Leiden. Opgevoed in een modern, vrijzinnig milieu, behoorde Hannes de Graaf tot de rechtse vrijzinnigheid in de Hervormde Kerk. Werd in 1935 algemeen secretaris Vrijzinnig Christelijke Jeugd Centrale en in 1939 predikant van de Protestantse Kerk te Medan, Nederlands Oost-Indië. De Graaf maakte het einde van de Tweede Wereldoorlog mee in een Japans interneringskamp op Sumatra. Zijn bevrijding ‘door de atoombom’ heeft hem tot pacifist voor het leven gemaakt.
Hij was van 1946-1955 hervormd predikant, eerst te Haarlem, daarna te Arnhem. Promoveerde in 1949 en was vervolgens van 1955- 976 hoogleraar ethiek aan de Universiteit Utrecht. Hij probeerde algemene ethiek te verbinden met christelijke ethiek. Vanaf 1951 was hij twintig jaar voorzitter van Kerk en Vrede, waar hij nauw samenwerkte met J.J. Buskes en K.Strijd. Hij was medeoprichter van de Pacifistisch-Socialistische Partij. Ten tijde van de Koude Oorlog heeft hij veel gedaan aan bevordering van begrip tussen het Westen en het Oostblok; hij sprak vloeiend Russisch. In 1969 ontving hij een eredoctoraat van de Universiteit van Cluj (Roemenië).
Enkele van zijn belangrijkste publicaties: Europese dialoog in Moskou (1956) en In gesprek met de Bergrede (1957).
Auteur
E.D.J. de Jongh [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
E.D.J. de Jong, Hannes de Graaf. Een leven van bevrijding (Kampen 2004)
Zie ook
Johannes de Graaf (2009)
