Religieuze bewegingen die zich concentreren op de gave van genezingen.
In het Nieuwe Testament is er sprake van genezingen door Jezus en zijn leerlingen. Door de hele kerkgeschiedenis heen zijn er telkens weer mensen geweest die veel nadruk legden op deze gave. In de eerste eeuwen van de christelijke kerk bleken geregeld wonderen van genezing plaats te vinden. In de loop der Middeleeuwen raakten ze geheel op de achtergrond en werd de door Jakobus aanbevolen ziekenzalving tot het sacrament van het laatste oliesel.
De reformatoren verwierpen dat laatste, maar zetten overigens de lijn van de Middeleeuwen voort. In de tijd na de Reformatie komen we genezingsbewegingen tegen bij de Quakers, de Moravische broeders (zie Hernhutters), de volgelingen van Charles Wesley en Edward Irving (1792-1834), bij J.C. en C. Blumhardt, en vanaf de twintigste eeuw bij de pinksterbeweging en de charismatische beweging.
Auteur
K. Runia [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
K.J. Kraan, Genezing en bevrijding, deel 2 (Kampen 1984)
