In de Apostolische geloofsbelijdenis wordt het geloof in de gemeenschap van de heiligen beleden.
Hiermee bedoelt men allen die deelnemen aan het heilige in de kerk (sacramenten), in het bijzonder aan de eucharistie. In de Middeleeuwen werd aan deze uitleg de voorkeur gegeven. In de reformatorische theologie wordt er de eenheid van de gelovigen in geloof, hoop en liefde mee aangegeven. Ten slotte wordt er ook mee aangeduid de eenheid van de kerk in ballingschap op aarde, de strijdende kerk, met de triomferende kerk in de hemel. Tot de triomferende kerk behoren in het bijzonder Maria, de profeten, apostelen, Johannes de Doper, de martelaren en belijders. Bij deze laatste opvatting worden de lidmaten van de lijdende kerk ook tot de gemeenschap der heiligen gerekend. De lijdende kerk wordt gevormd door de overledenen die nog gezuiverd moeten worden maar wel op weg zijn naar de volkomen liefde door het gebed van de heiligen in de hemel en de levenden op aarde (zie: vagevuur).
Auteur
P. van Geest [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
Katechismus van de Katholieke Kerk (Baarn-Kampen 1995)
P. van Geest, Het rooms-katholicisme (Kampen 2003 2e druk)
