Uiterlijke daad, beantwoordend aan een innerlijke houding van berouw, tot voldoening voor een begane zonde.
In oorsprong is boete een tussenmenselijke vorm van conflictregeling die verzoent door wederzijdse erkenning van verantwoordelijkheid in plaats van geweld, en door compensatie in plaats van straf. Zo komt billijke genoegdoening (satisfactie) tot stand. Het tussenmenselijke boete-ethos wordt in de bijbel ook naar de relatie tussen God en mens getransponeerd, in het cultische, verzoenende offer. De zonde veroorzaakt een relatiebreuk en een verantwoordelijkheid van de zondaar, te verstaan als plicht tot herstel.
Daarbij is niet de genoegdoening specifiek bijbels, maar wel de idee van een vervanging, op Gods initiatief, van de sanctie door een compensatie, die wordt bepaald, gegeven en ontvangen met het oog op een vreedzame en totale verzoening. Zie ook: biecht.
Auteur
Stijn van den Bossche [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
Johannes Paulus II, Postsynodale apostolische exhortatie Reconciliatio et Paenitentia. Over de verzoening en boete in de zending van de kerk in deze tijd (Leusden 1985)
F.J. Heggen, Omgaan met schuld in de christelijke geloofsgemeenschap (Hilversum 1988)
