Theoloog, hoogleraar dogmatiek en bijbelse theologie (Appeltern 11.6.1914 - Leiderdorp 17.12.1995)
Na zijn studie theologie te Amsterdam, Leiden en Berlijn promoveerde Berkhof op Die Theologie des Eusebius von Caesarea. Van 1938 tot 1944 was hij hervormd predikant te Lemele en van 1944 tot 1950 te Zeist. Vanaf 1945 was Berkhof tevens hoofddocent bij Kerk en Wereld te Driebergen, van welk instituut hij in 1950 rector werd. In 1960 volgde zijn benoeming tot hoogleraar vanwege de Nederlandse Hervormde Kerk in Leiden. Berkhof werd in 1940 wegens een als agitatie opgevatte preek gearresteerd en gedurende een half jaar gevangen gehouden. In gevangenschap schreef hij Geschiedenis der kerk (1942). Hierop volgden vele publicaties, in het bijzonder zijn Christelijk geloof (1973), dat vele herdrukken zou beleven.
In 1948 was Berkhof hervormd afgevaardigde op de eerste assemblee van de Wereldraad van Kerken in Amsterdam. Van 1954 tot 1974 was hij lid van het centrale comité van de Wereldraad. In 1974 werd hij gekozen tot voorzitter van de Nederlandse Raad van Kerken, een functie die hij tot 1983 bekleedde.
Auteur
L.W. Lagendijk [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
E.P. Meijering, Hendrikus Berkhof (1914-1995). Een theologische biografie (Kampen 1997)
Zie ook
Hendrikus Berkhof (2008)
