Kerkhistoricus (Utrecht 25.5.1896 - Leiden 5.11.1987)
Jan Bakhuizen van den Brink studeerde vanaf 1914 theologie in Leiden en Parijs, en promoveerde in 1923. Hij was predikant in Nieuw-Dordrecht (1920), Winterswijk (1924) en Rotterdam-Kralingen (1929), voordat hij in 1934 in Leiden werd benoemd tot hoogleraar kerkgeschiedenis. Hij vervulde dit professoraat tot 1966. Bakhuizens aandacht ging vooral uit naar de vroege kerk en de Reformatie.
Zijn belangrijkste publicaties zijn een kritische editie van de Nederlandse belijdenisgeschriften (1940); het eerste deel van het Handboek der kerkgeschiedenis (1942); een editie van een tekst van Ratramnus (9e eeuw) over de eucharistie en van twee theologische teksten van Erasmus.
Bakhuizen beoefende zijn vak als een theologische discipline: als wetenschapper wilde hij de traditie bewaren vanwege het belang van het verleden voor de eigen tijd. Behalve wetenschapper was hij een ‘aristocratisch’ bestuurder en organisator, die zijn krachten aan tal van organisaties en commissies heeft gegeven. Hij was lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (1950), en eredoctor van de universiteiten van St. Andrews (1955) en Münster (1961).
Auteur
B.J. Spruyt [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
G.H.M. Posthumus Meijes, ‘Levensbericht’, in: Jaarboek 1989 van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (Amsterdam 1989), 121-125
J. van der Meij, ‘Jan Nicolaas Bakhuizen van den Brink’, in R.B. ter Haar Romeny en Joh. Tromp (red.), Quisque suis viribus, 1841-1991: 150 jaar theologie in dertien portretten (Leiden 1991), 178-190
Zie ook
Jan Nicolaas Bakhuizen van den Brink (2009)
