Bedelorde van Augustijner eremieten, die de leefregel van Augustinus volgden.
Zij werden in 428 door de Vandalen uit Noord-Afrika verdreven en vestigden zich in Italië, waar zij kloosters stichtten die aanvankelijk onafhankelijk van elkaar waren. Paus Innocentius IV verenigde hen in 1244 tot één orde, en paus Alexander IV riep hen in 1256 uit hun afzondering tot een actief lekenapostolaat in de steden. De orde verbreidde zich over geheel Europa en speelde een belangrijke rol in het universitaire en kerkelijke leven. Maarten Luther was het meest bekende lid van deze orde.
Auteur
Sjoerd L. Bonting [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
