Kerkleraar (Roccasecca 1224/5 - Fossanova 7.3.1274)
Thomas van Aquino treedt in 1244 toe tot de orde der dominicanen. Hij studeert in Parijs en Keulen en is vervolgens werkzaam als docent in Parijs en Italië. Zijn omvangrijk oeuvre omvat commentaren (op onderdelen van Oude en Nieuwe Testament; op werken van Aristoteles, Dionysius en Boethius), systematische geschriften (onder andere de Summa Theologiae), academische disputen en gelegenheidsgeschriften.
Zijn invloed in de geschiedenis van theologie en filosofie is groot, maar zijn autoriteit en invloed verschillen van periode tot periode (thomisme en neothomisme). Zijn theologie kan gekarakteriseerd worden als een theocentrische reflectie op de bijbelse gegevens, met grote aandacht voor de mogelijkheden en de grenzen van denken en taal (negatieve theologie).
Van Aquino werd in 1323 heilig verklaard en in 1567 tot kerkleraar verheven.
Auteur
H.W.M. Rikhof [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
J. Wissink, Thomas van Aquino. De actuele betekenis van zijn theologie (Zoetermeer 1998)
J. P. Torell, Initiation à saint Thomas d’Aquin (Paris 1993)
