Aannemen als kind; van het Latijnse adoptio. Tegenwoordig is het een maatregel van kinderbescherming, waardoor een kind in een nieuwe familie wordt opgenomen en alle rechten ontvangt die een wettig kind bezit.
Nadruk ligt op het belang van het kind en daarom niet allereerst op de wens van kinderloze echtparen om in de leemte van hun kinderloosheid te voorzien. Zorgvuldige procedures zijn vereist, zowel naar de kant van het milieu waaruit het kind afkomstig is, als naar de adopterende ouders. Het adopteren van buitenlandse kinderen heeft een grote vlucht genomen, mede omdat na het legaliseren van abortus provocatus in Nederland er nauwelijks kinderen meer uit eigen land voor adoptie in aanmerking kwamen. Juist als maatregel van kinderbescherming valt adoptie vanuit christelijke barmhartigheid goed te verdedigen. Ook zonder de huidige wettelijke procedures is het liefdevol opnemen van kinderen in nood altijd als een christelijke plicht gezien, geheel in de lijn van het gebod in de bijbel om zich het lot van weduwen en wezen aan te trekken (onder andere Jak. 1:27).
Auteur
J. Douma [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
