Frans filosoof en schrijver (Parijs 21.11.1694 - Parijs 30.5.1778)
Als François Marie Arouet geboren, nam hij de schrijversnaam Voltaire aan. Hij studeerde aan een jezuïetencollege en werd in 1717 een jaar opgesloten in de Bastille wegens opruiende satirische geschriften. Voltaire week uit naar Engeland, waar hij niet alleen kennis maakte met een democratischer samenleving, maar ook met Engelse denkers als John Locke en Isaac Newton. In zijn Engelse brieven (1734) populariseerde Voltaire hun denken. Hij ontwikkelde zich tot apologeet van de Verlichting en werd uit Frankrijk verbannen.
Een origineel denker was Voltaire niet, een scherpzinnig polemist en voortreffelijk stilist des te meer. Hij was een scherp criticus van de Rooms-Katholieke Kerk van zijn dagen en streefde naar eigen zeggen naar ‘vernietiging van het bijgeloof’. Godsdienstig stond hij dicht bij het deïsme: God zou de wereld hebben geschapen maar er verder geen bemoeienis mee hebben. Als moralist engageerde Voltaire zich met talloze affaires en gebeurtenissen tijdens zijn leven, waardoor hij uitgroeide tot het geweten van de achttiende eeuw.
Auteur
Wim Berkelaar [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
Ph. de Vries, Voltaire. Burger en edelman (Bussum 1951)
J.M. Vermeer-Pardoen, ‘Inleiding’, in: Voltaire, Filosofisch woordenboek (Amsterdam 2001), 11-25
