Neerlandicus en filosoof (Amsterdam 24.11.1912 - Haren 20.8.1993)
Na zijn middelbare schooltijd op het Ignatiuscollege te Amsterdam studeerde Delfgaauw Nederlands en thomistische wijsbegeerte. In 1947 promoveerde hij op Het spiritualistisch existentialisme van Louis Lavelle. Hij was leraar Nederlands en Hebreeuws en werd in 1947 privaatdocent in de existentiefilosofie aan de Universiteit van Amsterdam. Van 1961 tot 1982 was Delfgaauw hoogleraar wijsbegeerte aan de Rijksuniversiteit Groningen. Hij gold als een kenner van het existentialisme en zijn Wat is existentialisme? (1948) beleefde vele drukken. Hij publiceerde veelgelezen overzichtswerken als Beknopte geschiedenis der wijsbegeerte (1950) en De wijsbegeerte van de 20e eeuw (1951), tezamen nogmaals herzien uitgegeven in 1993. De fundamenten van zijn eigen filosoferen legde hij vast in Geschiedenis en vooruitgang (3 dln., 1961-1964).
Delfgaauw was al in de jaren vijftig een kritisch katholiek en politiek uitgesproken links. Bekend werd hij door zijn deelname aan de anti-Vietnamdemonstraties in 1967, waarvan hij de verboden leus ‘Johnson moordenaar’ verdedigde.
Auteur
Lodewijk Winkeler [uit: G. Harinck e.a.(red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
R. Bakker e.a. (red.), De filosofie van Bernard Delfgaauw (Bussum 1982)
J. Boelens, Filosoferen met Bernard Delfgaauw (Kampen 1992)
