Bestrijken met gewijde olie heeft in de oudheid en in de bijbel een rijke symboliek: deze zalving is teken van overvloed en vreugde; zij zuivert, maakt soepel en geneest, zij geeft een glans van schoonheid en gezondheid.
In de bijbel worden koningen dan ook gezalfd; een teken dat hen toerust met de Geest. Ook priesters en profeten worden gezalfden van Jahweh genoemd. Zo werd later in het Oude Testament ‘de gezalfde’ (Hebreeuws: messias; Grieks: Christos) de naam voor de komende heilskoning, waarbij de naam verwees naar de bijzondere verhouding tot God en de goddelijke zending van de verwachte messias. Deze naam wordt in het Nieuwe Testament aan Jezus gegeven, de mens die gezalfd is met de Heilige Geest.
Al deze betekenissen van zalving met heilige olie vindt men terug in de liturgie, waar zalving telkens naar de Heilige Geest verwijst.
Auteur
Stijn van den Bossche [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
F. Schulz, Die Salbung als neu entdeckte Zeichenhandlung, in Liturgisches Jahrbuch 48/3 (1998), 183-189
