Theologische stroming in het gereformeerd protestantisme die nadruk legt op het verbond als een relatie tussen God en mens; ook foederale theologie genoemd.
De historische wortels van de verbondstheologie liggen in Zwitserland (Zwingli, Bullinger), hoewel ook Luther de verbondsgedachte kende. Door Calvijn en de Heidelbergse theologen Ursinus en Olevianus is de
verbondstheologie verder uitgewerkt. Coccejus introduceerde een verbondsbeschouwing die aandacht schonk
aan een historische component. De orthodoxie brengt allerlei onderscheidingen aan, zoals tussen het werk- en het genadeverbond, waarbij er verschil van mening bestaat of dit laatste al in de eeuwigheid is opgericht of pas in de tijd na de zondeval (twee of drie verbondenleer). Ook onderscheidt men een uitwendig en inwendig verbond, waarbij het laatste samenvalt met de uitverkiezing.
Auteur
W. Verboom [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
C. Graafland, Van Calvijn tot Comrie. Oorsprong en ontwikkeling van de leer van het verbond in het
gereformeerd protestantisme, I-III (Zoetermeer1992-1996)
