Ruimte en proces, waarin de ziel gereinigd wordt (purgatorium).
Op grond van de Schrift (onder andere 1 Kor. 3:10-15) groeide in de vroege kerk het besef dat de zielsgesteldheid van velen onmiddellijk na hun dood nog niet helemaal de geschikte was om God te zien. Er moest nog een reiniging worden doorgemaakt, een weg ter innerlijke zuivering afgelegd. In de Middeleeuwen werd deze zuiveringsfase in termen van een louterend vuur omschreven. Dit vagevuur werd gezien als het stadium waarin de ziel nog aan een zuiverend oordeel onderhevig is, maar wel al op weg is naar de volkomen liefde in de hemel.
De hemel wordt daarbij gezien als de plaats waar heiligen als één gemeenschap de Drie-enige God tijdloos, onophoudelijk, onvermoeibaar, onzelfzuchtig en wezenlijk aanschouwen. Dit blijft duren totdat door de wederkomst van Christus levenden en doden definitief tot voltooiing worden gebracht. Het gebed van de heiligen in de hemel en de levenden op aarde kan de zuiveringsfase bespoedigen.
Auteur
P. van Geest [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
Le Goff, Die Geburt des Fegfeuers (1991 2e druk)
P. van Geest, Het rooms-katholicisme (Kampen, 2003)
