Leer die probeert om zowel de eenheid van Jezus met God de vader als de onderscheidenheid van God de vader tot uitdrukking te brengen.
Dat Jezus namens God sprak en optrad, en dat hij tegelijkertijd van de vader bleef onderscheiden, wordt in het Nieuwe Testament duidelijk. Dit is het christologische probleem. De christelijke kerk heeft in de Oudheid dit debat gevoerd met de woorden en begrippen die haar ten dienste stonden. Op het concilie van Chalcedon (451) kwam het tot een voorlopige afsluiting. Uitgesproken werd dat Christus bestaat als een persoon in twee naturen: hij is waarlijk God en waarlijk mens (vere deus, vere homo). Een belangrijke rol vervulde het woord wezensgelijk (homoousious): hij is ‘wezensgelijk aan de vader naar zijn godheid, hij is wezensgelijk aan ons naar zijn mensheid’. Deze uitspraak kan niet worden gezien als een positieve, beschrijvende definitie. Ze tracht vast te houden aan de belijdenis dat in Jezus en zijn optreden twee orden (naturen) samen zijn: de orde van Gods heilshandelen en de orde van het geschapene zijn in Jezus Christus bij elkaar, en wel zo dat deze eenheid rust in de eenheid van de persoon Jezus Christus, die tegelijkertijd de eeuwige zoon is.
Auteur
C. van der Kooi [uit: G. Harinck e.a. (red.), Christelijke Encyclopedie (Kampen 2005)]
Verder lezen
A.M. Ritter, Handbuch der Dogmen- und Theologiegeschichte I (Göttingen 1988) 261-283
